Vüs'at O. Bener "Bir Tuhaf Yalvaç"ın ilk bölümünde, yazar üzerine yazılmış eleştiri ve inceleme yazılarına yer veriliyor. Öykü ve romanlarını ele alan metinlerin yanı sıra, Bener'in oyunlarının etraflıca incelendiği akademik yazıları da içeren bu bölüm, sıra dışı bir düzyazı dilini aralamaya çalışıyor. İkinci bölüm, son 20 yıl içinde Vüs'at O. Bener'le yapılmış çeşitli söyleşilerden oluşuyor. Bu bölümde, Bener'i yazmak eylemine bulaştıran etkenleri, yazar ve yapıt arasındaki ilişkiyi, uzun boşlukların nedenlerini biraz olsun görmek mümkün oluyor. Üçüncü bölümde, Bener'in 1994 yılında kaleme aldığı Kendi Öyküsü başlıklı metni yer alıyor. Kendi hayatının 'an'larına küçük ve ironik dokunuşlarla değip geçen bu özyaşamöyküsel metinde, Bener'in, yaşanmış olanı yazarken bile kurmacanın tadını okurdan esirgemediği gözleniyor. Son bölümde, olabildiğince geniş verilmiş, titizlikle hazırlanmış Vüs'at O. Bener Bibliyografyası okurlara sunuluyor.

Demir Özlü, yenilikçi edebiyatımızın öncülerinden. Öykü, roman, günlük, anı türlerindeki ürünleriyle kuşağının da verimli bir yazarıdır. Onun bu yanlarını açan, yazın/düşün evrenini bize daha çok anlatan denemeciliğini ise ayrı bir yere koymak gerekiyor. Yazın düşüncesinden hayatı/evreni kavrama bilincine yönelik bir yolculuğun izlerini getirip sunar bize, Özlü. İçten bakan, içtenlikli biçimde yazısını kuran bu usta anlatıcının denemeci kimliğini daha yakından tanıyabilmenin yordamını içeriyor Samuel Beckett'in Terzisi'nde yer alan denemeleri.

Denemeci ve romancı Adnan Binyazar Ayna adlı bu eserinde kimi daha önce yayımlanmış kimi ise okurun karşısına ilk kez çıkan yazılarını bir araya getiriyor. Kültür, şiir, okuma, eleştiri, yaratıcılık, eğitim vb. önemli konulara eğilen denemeleri insanın ve toplumun dokusuna nüfuz ediyor. Binyazar farklı olgular, cisimler ve canlılar arasında kurduğu bağlantılar, yaptığı benzetmelerle deneme okurunu her sayfada şaşırtmakta, düşündürtmekte hiç zorlanmıyor. Bir sözcük, bir kavram Adnan Binyazar'ın düşüncesinde bir çırpıda uzamsal, zamansal bir derinlik kazanıyor. O, bir aynada, bir gelincikte, bir çiçekte canlı/cansız olanın, doğal ve toplumsalın evrenine açılan bir kapı bulunuyor. Elinde bir kırık ayna parçasıyla yaralı yüzüne bakmaya hazırlanan birini görmesi, onda toplumsal yaralarımızı gizleyen perdeleri çekip atma isteği uyandırıyor.

"Çok yönlü bir kişilik Cengiz Bektaş, Avrupalarda okumuş ama, Anadolu ekiniyle yoğrulmuş Hitit, Frig, Lidya, Karyalı ananın, Kibele'nin oğlu parmaklarında sanatın büyüsü, dokunduğu yere güzellik katıyor, dokunduğu yapı canlanıyor; dokunduğu taş, soluk almaya başlıyor. Bir ülkesinden değil, tüm dünya kırından hasatlar kaldırıyor. (...) Gerçekten, 'Anadolu kültürleri üzerinde çiçeklenen, gelecek güzel günlerin özlemini yansıtan, Akdeniz duyarlığıyla örülmüş şiirler'. Ozan bu şiirlerde 'Bütün dağlarımın/ Çiçekleri kokuyor ellerim/ Yaşadıklarımın/ Şimdisi' diyor. Okuyun, seveceksiniz siz de, teşekkür edeceksiniz o ellere, o koca yüreğe..." diyor Mehmet Başaran.

Hilmi Yavuz, bir kültür adamı. Şair kimliğinin en belirgin yanı şiirimize getirdiği sentezdir. Bunun yanı sıra, denemelerinde öne çıkan düşünce boyutu onun felsefeci yanının yansılarını getirir. Dil, düşün, yazın evrenindeki her bir olgu, konu, izlek onun bakışımının merceğine ilişir. Yavuz, oradan hareketle var olanın ötesinde bir gerçekliğin dilini kurmayı önceler. Soran, sorgulayan; bakıp gören biridir. Denemelerine yansıyan bu özelliği Hilmi Yavuz'un düzyazısının rengini oluşturur. Söz'ün Gücü, usta bir denemecinin bugünden düne, yaşanan zamana ve geleceğe uzanan sözlerini içeriyor.