"Bir yaşlılık izi var öykülerde... Yaşanmışlık var... Seçeneksizlik! Ölüm var, bir öykünün sonunda sizi yerinizden oynatacak kadar beklenmedik... Bir sorgu odasındaki acı var. Çekip gidenlerin insanda yarattığı o yitiklik duygusu... Müzayededen alınmış bir lambanın solgun ışığına saklanan bir şair. Bir gencin saflığı, yaşlı bir aktörün hesaplaşmaları... Biraz gözetleyen, biraz sorgulayan, bazen acımasız, bazen hüzünlü öyküler bunlar. Sibel Türker istediği zaman kalemine muzipçe göz kırptırabilen, öykülerini anlatırken sonuna dek sır vermeyen, gerektiğinde erkek sesiyle de konuşabilen bir kadın yazar. Öykülerinde farklılıklar yaratmayı seviyor ve bunu ustaca yapıyor. Kalp(Y)azan birbirinden çok ayrı yönlere giden ama aynı sıcaklıkta buluşan 10 öyküden oluşuyor. Ve edebiyatımızda yeni ve özgün bir sesi müjdeliyor.

Yazılı kültür sürecini bir davranış biçimi olarak yaşayıp tamamlamadan, sözlü kültürden görsel kültüre geçmiş olan ülkemizde, son yıllarda "yazı"nın özellikle yazınsal türlerdeki gelişmesine bakıldığında, "kültür şoku"nu atlatmaya başladığı söylenebilir. Gerçekten de roman ve öyküdeki gelişme, bu gözlemi doğrulamaktadır. Batılı ülkelerde, özellikle ABD'deki üniversitelerin çoğunda, "Yaratıcı Yazarlık (Creative Writing)" bölümlerinin yer aldığı düşünülürse, ülkemizde yapılmış böyle bir çalışmanın, bütünüyle özgün bir çalışma olmasa bile, geç kalınmış bir çalışma olduğu söylenebilir.

Müge İplikçi, Kül ve Yel'de bir ailenin yıllara yayılan öyküsün, hatırlamak ve unutmak temalarından hareketle anlatıyor. Romanın ana kahramanı olan Fehime'nin, Yelkovankuşu adlı semtte başlayan serüveni, manolya ağaçlı bir evin odalarında farklı koku ve renklerle şekillenmiştir. Alzheimer hastalığına yakalandıktan sonra bir bakımevine kapatılan Fehime, odasında sürekli olarak televizyon seyreder. Ailesinin yaşadıklarını bir hatırlayıp bir unutur. Ve o sırada çıkan savaşı, Yelkovankuşu'nun hemen yakınlarında, Şerbetçi'deki deri fabrikalarında 20 yıl önce çıkan yangınla özdeşleştirir. Yaşlı Fehime'de şimdiki zaman, geçmiş zamanın içerisindedir; tıpkı, mekânın mekânın içerisinde oluşu gibi.

Öykü yazınımızın dönüm noktası olan "1950 Kuşağı"nın içinde yer alır Adnan Özyalçıner. Öykülerinde insanın insanla, mekânla, toplumla çelişkilerini, duygu ve düşünce dünyasını bir ressam titizliğiyle ele alır. Her bir öyküsündeki ustaca kurgusu, akıcı anlatımıyla, kısa bir yolculuğa çıkarır okurunu. Yaşadığımız günlere, toplumun/insanın değişimine tanıklığın öyküleri... Yenilikçi anlayışın kuruluşuna bir adım. Panayır'dan Sağanak'a uzanan öyküler birikiminden kendi seçimiyle hazırlanan Gökyüzünde Ayaklanma, Özyalçıner'in öykü dünyasını bütünüyle sergiliyor.

Bu ülkede mizah yazarı olmak için ayrıca bir çabaya gerek yok! Sacettin İnce, sadece Adana'da gazetecilik yaptığı yıllarda başından geçenleri anlatmış. Ancak öyle bir anlatım ki, insanın aklına, 'acaba yeni bir Aziz Nesin mi doğuyor?'u getiriyor. Bu kadarı da olmaz dedirten olayları, birebir yaşayanların tepkileri hep, "Bunlar gerçekten de yaşandı" oluyor. Kimi zaman kahkahalarınızı tutamayacağınız, kimi zaman hüzünleneceğiniz bir eser.